آرامگاهی نیمه تمام از دوره هخامنشی است که در انتهای ضلع جنوبی کوه رحمت در شهرستان مرودشت و در شمال روستای چاشتخوار قرار دارد. ساختمان نیمه تمام این آرامگاه که در دل کوه تراشیده شده است، شبیه آرامگاه نیمه تمام منسوب به داریوش سوم در تخت جمشید است. این آرامگاه دارای دو صفه دو اشکوبهای است که درازی آن ۲۰ متر است. صفه پایین در ارتفاع ۳/۳۰ متر از کف جلگه و به عمق ۱۳ متر تراشیده شده است. صفه دوم در ارتفاع ۲۵/۴ متری نسبت به صفه اول و به عمق یا پهنای ۱۵/۲۰ متر ایجاد شده است. در دو طرف صفه پایین پلکانی به عرض ۲/۲۰ متر مشتمل بر ۱۷ پله که بلندی هر پله ۲۰ سانتیمتر و عرض آن ۴۲ سانتیمتر است، تراشیده شده است.بدنه این صفهها یعنی دیوار بین سطح زمین و صفه اول و همچنین بدنه دیوار طرفین صفه بالایی کاملا صاف است. در بدنه بزرگ دیوار صفه بالایی دو ردیف طاقچه سنگی وجود دارد که هر ردیف مشتمل بر پنج طاقچه است که در سنگ حجاری شده و قسمت زیادی از آنها فرو ریخته است.این محل در سال ۱۳۳۱ به وسیله پرفسور لویی واندنبرگ کشف شد. وی این مکان را با توجه به طاقچههای حجاری شده در آن، محلی برای انجام آیینهای مذهبی مربوط به مردگان میداند. این محل در دوران اسلامی هم دارای جنبه مذهبی بوده است. قدمگاه چاشتخوار در تاریخ ۱۰/۹/۱۳۵۴ با شماره ۱۲۱۹ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
منابع: اقلیم پارس، سید محمدتقی مصطفوی، نشر تابان، تهران، ۱۳۶۴، ص ۴۳ـ۴۴ / مراکز فرهنگی فارس، مرکز انفورماتیک و مطالعات توسعه، سازمان برنامه و بودجه استان فارس، ۱۳۷۲، ج ۱، ص ۲۱۱.
کوروش کمالی سروستانی