از بقاع شیراز است که در محله لب آب نزدیک مسجد جامع عتیق، مدرسه منصوریه و در جنب مسجد علمدار واقع شده است. این بقعه متعلق به شیخ ابوسعید محمدبنالمیثم است که از امرا بوده و در زمان محمد بن یوسف ثقفی، والی فارس، به شیراز آمده و در همین جا نیز درگذشته است. این بقعه دو طبقه دارد و در سال ۱۳۳۶ ش از مسجد علمدار جدا شده است. دارای سالن بزرگی است و به وسیله دو پله به دو بخش تقسیم میشود. در نزدیکی در ورودی این بقعه نیز اتاق کوچکی قرار دارد. هم چنین آشپزخانهای بزرگ در زیرزمین آن و آبدارخانهای کوچک در کنار فضای اصلی آن وجود دارد.
منابع: آثار عجم، فرصتالدوله شیرازی، انتشارات بامداد، ۱۳۶۲، ص ۴۵۶ / اقلیم پارس، سید محمدتقی مصطفوی، نشر تابان، تهران، ۱۳۶۴، ص ۷۰ / بزرگان شیراز، رحمتاللّه مهراز، انتشارات انجمن آثار ملی، شیراز، ۱۳۴۸، ص ۹۷ / بناهای تاریخی و آثار هنری جلگه شیراز، علینقی بهروزی، انتشارات اداره کل فرهنگ و هنر استان فارس، ۱۳۴۹، ص۱۸۵ / تاریخ بافت قدیمی شیراز، کرامتاللّه افسر، انتشارات انجمن آثار ملی، تهران، ۱۳۵۳، ص ۲۰۹ / تذکره هزار مزار، ترجمه شدالازار توسط عیسی بن جنید شیرازی، تصحیح نورانی وصال، انتشارات کتابخانه احمدی شیراز، ۱۳۶۴، ص ۱۱۲ / شیراز در گذشته و حال، حسن امداد، اتحادیه مطبوعاتی فارس، ص ۲۱۷ / شیراز، شهر جاویدان، علی سامی، انتشارات نوید شیراز، ۱۳۶۳، ص ۶۱۳ / فارسنامه ناصری، حاج میرزا حسن حسینی فسایی، تصحیح و تحشیه منصور رستگار فسایی، امیرکبیر، تهران، ۱۳۶۷، ج ۲، ص ۱۲۰۰ / معماری اسلامی ایران در دوره ایلخانیان، دونالد ن، ویلبر، ترجمه عبداللّه فریار، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، تهران، ۱۳۶۵، ص ۱۲۷ / معماری ایران (دوره اسلامی)، به کوشش محمدیوسف کیانی، جهاد دانشگاهی، تهران ۱۳۶۶، ج ۲، ص ۸۶.
کوروش کمالی سروستانی
