از بناهای دوره صفویه در استهبان است. بقعه محمدبن ابراهیم بن موسی بن جعفر معروف به پیرمراد در شمال استهبان و در کنار جاده خروجی به سمت شیراز قرار دارد.این بنا در ابتدا دارای گنبدی با کاشی سفید بود که بر روی آن طرح لوزی نقش بسته بود. دو مناره و ایوانی نیز در جلو این بقعه قرار داشت. حوض بزرگی نیز در محور بقعه قرار داشت.ساختمان کنونی این امامزاده دارای حیاطی سنگ فرش شده است که باغچههای آن با درختان مختلف پوشیده شده است. همچنین دارای دو گلدسته سیمانی و بتونریزی شده بدون تزیینات میباشد. داخل حرم نیز آیینهکاری شده است. در ساقه داخلی گنبد و در زمینه آبی رنگ، آیات قرآنی با خط خوش ثلث بر آیینه نگاشته شده و در لچکیها نیز اسامی خداوند و ائمهاطهار بر روی آیینهها نگاشته شده است.ضریح پیرمراد نیز در وسط صحن و در زیر گنبد واقع شده و در برگیرنده مشبکهای فلزی است که در اطرافش نیز قلمزنی صورت گرفته است.
منابع: اقلیم پارس، سید محمدتقی مصطفوی، نشر تابان، تهران، ۱۳۶۴، ص ۴۹۸ / جغرافیای تاریخی استهبان، حسن کیانی، انتشارات میرزای شیرازی، شیراز، ۱۳۷۶، ص۱۲۴ / معماری ایران (دوره اسلامی)، به کوشش محمدیوسف کیانی، جهاد دانشگاهی، تهران ۱۳۶۶، ج ۲، ص ۸۷.
کوروش کمالی سروستانی
