بقعه سلطان ابراهیم یا بقعه شهدا از آثار دوره تیموری است که در حدود چهارده کیلومتری جنوب غربی شهر دهبید، بیرون از شاهراه یعنی در قسمتهای دور دست سمت راست جاده فعلی که راه قدیم اصفهان به شیراز از آن حدود میگذشته، قرار گرفته است.این بقعه که به بقعه شهدا نیز معروف است، در قرن نهم هجری ساخته شده و ساختمان آن از سنگهای سفید ساخته شده و مزیّن به کاشیکاریهای معرق و مقرنس است.این بنا شامل صحن چهارگوشی است که طول هر ضلع آن ۷/۲۰ متر است و دارای چهار ایوان در چهار جانب صحن و طاقنماهای کوچکتر در اطراف ایوانهاست. در سمت قبله ایوانی بزرگتر ساختهاند و در پشت این ایوان، شبستان چهارگوشی قرار دارد که طول هر ضلع آن کمی از چهار متر و نیم بیشتر است.در داخل بنا چند کتیبه معرقکاری نصب شده که بخشهایی از سوره فتح بر روی آن نگاشته شده است. سردر ورودی این شبستان کاشی کاری شده است.این بنا در دوره صفویه و پس از آن به صورت بنایی متروک درآمده است. این بقعه در تاریخ ۱۲/۷/۱۳۷۶ با شماره ۱۹۳۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منابع: اقلیم پارس، سیدمحمدتقی مصطفوی، نشر تابان، تهران، ۱۳۶۴، ص ۶ / دایرهالمعارف تشیع، زیر نظر احمد صدر حاج سیدجوادی، کامران فانی، بهاءالدین خرمشاهی، مؤسسه دایرهالمعارف تشیع با همکاری سازمان نشر یادآوران، تهران، ۱۳۶۶، ج ۳، ص ۳۶۳ / دایرهالمعارف فارسی، غلامحسین مصاحب، انتشارات فرانکلین، ۱۳۴۵، ج ۱، ص ۴۳۵ / شیراز و فارس، اداره سیر و سیاحت و اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس، شیراز، ۱۳۷۱، ص ۴۴.
کوروش کمالی سروستانی
