آتشکده کازرون در ده کیلومتری جنوب شرقی کازرون، توسط مهرنرسی، وزیر بهرام پنجم ساسانی ساخته شده است. این بنا چهارطاق کوچکی است که بر چهار پایه سنگی استوار شده و گنبدی منحنی شکل دارد. مصالح اصلی به کار رفته در بنا سنگ و ملاط گچ است. ارتفاع هریک از اضلاع ۵/۳۰ متر میباشد.
ضخامت پایههای سنگی آتشکده یک متر و پهنای دهانه هر یک از طاقها ۲/۵۰ متر میباشد. ارتفاع پایهها تا سطح زمین نیز ۲/۴۰ متر است. طول هر ضلع خارجی آتشکده ۳۰/۸ و اندازه ضلعهای داخلی آن هریک ۶/۳۰ متر میباشد. دیوارهای آتشکده ابعادی در حدود ۱×۲/۲۰ متر دارند.این بنا که در سال ۱۳۱۶ به وسیله ماکسیم سیرو کشف شد، تا قرن سوم هجری سالم بوده، ولی در حال حاضر فقط دو پایه از چهارپایه آتشکده موجود است و از سقف گنبدی آن هم اثری باقی نمانده است. این دو پایه باقی مانده تا نیمه بازسازی شده است.آتشکده کازرون در بهمن ماه ۱۳۱۸ با شماره ۳۳۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.
منابع: اقلیم پارس، سید محمدتقی مصطفوی، نشر تابان، تهران، ۱۳۶۴، ص ۱۱۱ / دایرهالمعارف فارسی، غلامحسین مصاحب، انتشارات فرانکلین، ۱۳۴۵، ج ۲، ص ۲۱۳۶ / شهر سبز یا شهرستان کازرون، محمدجواد بهروزی، کانون تربیت شیراز، ۱۳۴۶، ص ۲۴۳ / کازرون در آینه فرهنگ ایران، منوچهر مظفریان، انتشارات نوید شیراز، ۱۳۷۳، ص ۹۲ / مراکز فرهنگی فارس، مرکز انفورماتیک و مطالعات توسعه، سازمان برنامه و بودجه استان فارس، ۱۳۷۲، ج ۱، ص ۱۹۲.
کوروش کمالی سروستانی
