سد درودزن یا داریوش در منطقه کلکآباد بلوک کامفیروز واقع شده و در نزدیکی آن نیز میلهای سنگی به نام میل تنگ دختر واقع شده که دارای سه کتیبه میباشد. بر روی یکی از این کتیبهها تاریخ مرمت سد در سال ۱۳۰۸ زمان حکومت ناصرالدین شاه حک شده است. پس از آن در سال ۱۳۵۱ برای جلوگیری از ویرانی این سد آن را تجدید بنا کرده و به ۶۵ کیلومتری شمال غربی شیراز منتقل نمودهاند. این سد خاکی دارای پوشش سنگ و سرریز بتونی است. ارتفاع آن ۶۰ متر و طول تاج آن ۷۰۰ متر و ظرفیت مخزن دریاچه پشت سد حدود ۹۹۳ میلیون متر مکعب است. میزان آبی که توسط سد کنترل میشود، در حدود ۶۳۵ میلیون متر مکعب است. سطح زیر کشت سد نیز در حدود ۴۲۰۰۰ هکتار است. این سد جهت مشروب نمودن اراضی وسیعی از شهرستان مرودشت و دشت درودزن، کنترل سیلابهای زمستانه و بهاره رودخانه کر، فراهم آوردن شرایطی جهت پرورش ماهی و تأمین آب آشامیدنی شهر شیراز و آب مورد نیاز مناطق صنعتی مورد استفاده قرار میگیرد.
منابع: اقلیم پارس، سید محمدتقی مصطفوی، نشر تابان، تهران، ۱۳۶۴، ص ۵۰۹ / دایره المعارف بناهای تاریخی ایران در دوره اسلامی، بناهای عامالمنفعه، کاظم ملازاده، مریم محمدی، پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی، ۱۳۷۹، ص ۱۵۴ / رودخانههای ایران، یداللّه افشین، وزارت نیرو، تهران، ۱۳۷۳، ص ۵۰۸ / فارس، جهانگردی و توسعه، مرکز انفورماتیک و مطالعات توسعه، بنیاد فارسشناسی، ۱۳۷۲، ص ۸۴ / معماری ایران (دوره اسلامی)، به کوشش محمدیوسف کیانی، جهاد دانشگاهی، تهران ۱۳۶۶ / لغتنامه دهخدا، علیاکبر دهخدا، انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۲، ج ۷، ص ۹۳۸۷.
کوروش کمالی سروستانی
