از آثار تاریخی شهرستان لامرد است که در فاصله ۲۳ کیلومتری شمال شرقی شهر لامرد و در جنوب روستای چاهورز قرار دارد. این محوطه در بخش کوهپایه واقع شده است و به صورت تپهای به ابعاد ۱۶۰ در ۳۶ متر است. آثار معماری موجود در سطح این محوطه را سنگهای لاشه و ملاط گچ تشکیل میدهد که امروزه کمتر از نیممتر از ارتفاع این آثار در سطح محوطه باقی مانده است. در سطح این محوطه سکهای متعلق به سال ۶۱۱م به ضرب ضرابخانه دارابگرد از خسرو دوم پادشاه ساسانی به دست آمده است. این سکه از جنس نقره است و خسرو را با تاجی که در بالای آن دو بال عقاب باز شده، نشان میدهد.در این محوطه قطعه سفالهایی یافته شده که یک قطعه سفال آن متعلق به ظرفی با لبه مثلثی شکل است که خمیرمایۀ آن به رنگ قرمز و پوشش گلی سطح آن به رنگ قهوهای است. این قطعه سفال با نمونه مشابه به دست آمده از دوره ساسانی در محوطه حاجیآباد قابل مقایسه است.قطعه سفال دیگر، متعلق به ظرفی با لبه مثلثی شکل است که خمیرمایه آن با پخت نامناسب و کیفیت ساخت متوسط به رنگ خاکستری است. پوشش گلی سطح این قطعه سفال نیز به رنگ قهوهای است.قطعه سفال دیگر نیز متعلق به ظرفی لبه پهن است که خمیر مایه آن با پخت نامناسب و کیفیت ساخت متوسط به رنگ خاکستری است. پوشش گلی سطح این قطعه سفال به رنگ سیاه است. این دو قطعه سفال با سفالهای دوره اشکانی ـ ساسانی به دست آمده از تپه یحیی قابل مقایسه است.
قطعه سفال دیگر متعلق به بدنه ظرفی است که خمیرمایۀ آن با پخت نامناسب و کیفیت ساخت متوسط به رنگ خاکستری است. پوشش گلی سطح این قطعه سفال به رنگ قهوهای است. این قطعه سفال با عناصر نقش کنده موازی تزیین شده است.قطعه سفال دیگر متعلق به بدنه ظرفی است که خمیر مایه آن با پخت مناسب و کیفیت ساخت متوسط به رنگ نخودی است. سطح این قطعه سفال با عناصر نقش کنده موازی و مواج تزیین شده است. این قطعه سفال با قطعه سفالهای دوره ساسانی به دست آمده از محوطه حاجیآباد شباهت دارد.از این محوطه قطعه سفالهایی متعلق به بدنه ظرف شناسایی شده که سطح آنها با لعاب پاشیده سبز و سفید و عناصر نقش کنده موازی و یا خطوط منحنی تزیین شده است. این نوع سفالها از سده سوم تا اوایل سده پنجم هجری در جنوب بینالنهرین و در ایران محوطههای ری، شوش، سیراف، گرگان و نیشابور گزارش شده است. در محوطه غبیرا در کرمان و در قصر ابونصر در شیراز، این نوع سفالها به اوایل دوره اسلامی و دوره عباسی تاریخ گذاری شده است.تپه گلرخ در تاریخ ۲۴/۴/۱۳۸۲ با شماره ۹۲۲۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
منابع: اسناد سازمان میراث فرهنگی استان فارس / تحقیقات میدانی.
کوروش کمالی سروستانی
